Ijzerwinter

Op een nacht in het jaar duizend scheert een komeet langs de aarde. Uit zijn baan valt een capsule met de laatste overlevenden van een wereld die zich zelf heeft opgegeten — levende machines die honger hebben en geen manier kennen om hem anders te stillen dan door te nemen. Ze landen op een gletsjer boven een Noorse fjord, waar een dorp van vissers en smeden geen idee heeft wat er aan komt. Twee broers — de ene wil de wereld redden, de ander wil hem opeten — duellen niet met zwaarden maar met taal, genade en verraad. Een smid met een verbrande hand ontdekt hoe je metaal slaat dat machines kan doden. Een priester van oude goden wordt priesteres van iets nieuws. En onder het ijs groeit iets wat niemand begrijpt: een zaad dat wil dat een volk zich niet voegt naar schuld, maar naar elkaar. Over wat het betekent om te geven in plaats van te nemen, en hoe een volk wordt gemeten — niet aan wie het achterlaat, maar aan wie het meeneemt.