mi switi sranan

in februari 2026 vier weken in Paramaribo voor een zelfgeorganiseerde artist-in-residence. Zonder plan arriveerde zij in de stad, benieuwd naar wat zich zou aandienen. Ze nam niets mee: geen materialen, geen schetsen, geen vooropgezet idee. Wat de stad en het land haar boden, werd haar vertrekpunt en wat er voorhanden was haar materiaal. Deze periode resulteerde in een stadsherbarium: een verzameling van wat groeit, woekert en overleeft tussen beton en verval. Natuurlijke materialen vonden hun weg naar maskers, patronen en twee portretten. Alles ontstond ter plekke. De stad zelf werd atelier, leverancier en onderwerp tegelijk.