mi switi Sranan

In februari 2026 verbleef ik vier weken in Paramaribo- Suriname voor een zelfgeïnitieerde artist-in-residence. Zonder plan arriveerde ik in de stad, benieuwd naar wat zich zou aandienen. Ik nam niets mee: geen materialen, geen schetsen, geen vooropgezet idee. Wat de stad en het land mij boden, werd het vertrekpunt. Wat voorhanden was, werd materiaal. Paramaribo moet ooit overweldigend mooi zijn geweest. De natuur in en rond de stad is nog altijd uitbundig, zintuiglijk en onontkoombaar aanwezig. Tegelijkertijd is ze aangetast en vervuild. In die spanning- tussen schoonheid en achteruitgang, tussen rijkdom en uitputting -speelt het werk zich af. Deze periode resulteerde in een stadsherbarium: een verzameling van wat groeit, woekert en overleeft tussen beton en verval. Natuurlijke materialen vonden hun weg naar maskers, patronen en twee portretten. Alles ontstond ter plekke. De stad zelf werd atelier, leverancier en onderwerp tegelijk.