Treinspotter

Ruben Huizing (1982) schrijft zoals hij praat: direct, rauw en zonder opsmuk. Zijn poëzie gaat over drank, drugs en vervreemding als man van middelbare leeftijd in een studentenstad. Vol kroegen, koude straatstenen en langzaam verval. Geen verheerlijking van de ondergang, maar een poging om te begrijpen wat er overblijft als de muziek is gestopt en de nacht nog niet voorbij is.